و ما می توانستیم ایمان به تقدیر را مغلوب ایمان به خویش کنیم.آنگاه ما هرگز از نفرین کنندگان امکانات
نبودیم...
دستمالهای مرطوب تسکین دهنده دردهای بزرگ نیستند.
اینک دستی ست که با تمام قدرت مرا به سوی ایمان به تقدیر می راند.
اینک سرنوشت ،همان سرافرازی ازلی خویش را پایدار می بیند.
شاید ،شاید که ما نیز عروسکهای کوکی یک تقدیر بوده ایم.....نمی دانم....
+ نوشته شده در دوشنبه 24 مهر1385ساعت 14:21 توسط دختره
|
